23 marca 2016

chapter VI

~*~ Hold me close, through the night

don't let me go, we'll be alright ~*~



Siedziałam skulona na oknie naszego domu przyglądając się Nejcowi i Katji, którzy bawili się w śniegu. Uśmiechnęłam się, widząc, jak się całują i spojrzałam na telefon, który milczał od kilku dni. Napisałam do Petera tydzień temu, że chciałabym z nim porozmawiać i wszystko wyjaśnić, niestety nie było odzewu z jego strony. Wiem, że po dwóch miesiącach mógł zmienić zdanie o mnie i już nie chcieć próbować, czy mógł też poznać kogoś innego, ale dopiero teraz miałam szanse poukładać to wszystko sobie w głowie. Stwierdziłam, że nie powinnam żyć przeszłością, bo nie zaprowadzi mnie to donikąd. Byłam przewrażliwiona na swoim punkcie, nie miałam pięciu lat, tylko miałam dwadzieścia jeden i powinnam dorosnąć całkowicie, co równało się z zaczęciem nowego życia, które chciałam prowadzić przy boku ukochanej osoby. Tak, kochałam Petera i byłam tego pewna.

Wstałam z parapetu i ubrałam się, po czym poszłam do samochodu Nejca, gdyż jechaliśmy do Planicy na ostatnie konkursy Pucharu Świata. Patrzyłam przez okno, gdy mijaliśmy zmierzających na skocznię kibiców. Wysiadłam z pojazdu i popatrzyłam dookoła, chłonąc każdy element scenerii, zawiesiłam sobie na szyi plakietkę uprawniającą mnie do wejścia, gdziekolwiek bym chciała i podążyłam do domku chłopaków, aby się z nimi przywitać, bo później robiliby mi wyrzuty, że ich zignorowałam.
- Nika - powitał mnie rozradowany Cene Prevc, który właśnie zmierzał do wyciągu, już ubrany w kombinezon, z nartami na barku.
- Hej - uśmiechnęłam się i go przytuliłam mocno. Był jedyną osobą, którą znałam przed tym wszystkim. - Jest Peter? - zagryzłam wargę, nie chcąc zdradzać swoich zamiarów wszystkim.
- Właśnie pobiegł się rozgrzewać - zmierzwił sobie włosy, patrząc na mnie.
- Okej, przyjdę po zawodach, nie będę teraz zawracać głowy. - Posłałam uśmiech młodemu Prevcowi i poszłam do domku, aby przywitać się z resztą. - Hej chłopaki - uśmiechnęłam się do wszystkich, po czym zostałam przez nich mocno wyściskana. - Widzę, że tęskniliście - zaśmiałam się, puszczając Laniska.
- No raczej, że tęskniliśmy - wyszczerzył się Anze. - Najbardziej to Peter - poruszył zabawnie brwiami, a ja się zaróżowiłam, spuszczając wzrok na moje dłonie.
- Jasne - potrząsnęłam głową. - Przyjdę po konkursie, a teraz trzymam za was mocno kciuki, powodzenia! - Powolnym krokiem ruszyłam na trybuny, gdzie oglądałam zmagania chłopaków. Byłam z nich bardzo dumna, świetnie wypadli. Po rozdaniu trofeów udałam się w kierunku Petera. Udzielał wywiadu akurat, więc grzecznie stanęłam za nim, starając się nie przeszkadzać. Po tym, jak dziennikarz ruszył w kierunku Johanna Forfanga, postukałam Prevca w ramię. - Hej - wyszeptałam, patrząc mu w oczy.
- Hej - powiedział obojętnie.
- Ja... - wzięłam głęboki oddech, starając się, aby głos mi się nie zatrząsł. - Przepraszam cię tak bardzo Peter. Zaczęłam bać się uczuć, dobrze wiesz dlaczego. Nie chciałam cię zranić tym, że jestem zamknięta w sobie. Niestety zdałam sobie sprawę z tego już za późno, że odsuwając się od ciebie, robię nam większą krzywdę. Przyjechałam tu w sumie tylko dla ciebie, aby ci to wszystko powiedzieć. Wiem, że pewnie już zapomniałeś o mnie, no bo kto by pamiętał o kimś takim jak ja. Jestem nikim - zaśmiałam się cicho. - Chciałam być po prostu fair w stosunku do ciebie. Miłego dnia - uśmiechnęłam się i już miałam odejść, gdy Prevc przyciągnął mnie do siebie, całując mnie delikatnie, acz namiętnie. Zarzuciłam mu ręce na szyję, stając na palcach i oddając pocałunek.
- Oj Nika, Nika - pogładził mnie po zarumienionych policzkach, gdy oderwaliśmy się od siebie. - Nie mów, że jesteś nikim, bo dla mnie jesteś bardzo ważną osobą - oparł swoje czoło o moje.
- Dobrze - wyszeptałam, kiwając głową i nie odrywając wzroku od jego niebieskich, przejrzystych oczu w których się zakochałam.
- Chodź mała - wziął mnie za rękę, idąc w kierunku domku.
- Peter, ale... my jesteśmy razem? - zagryzłam wargę, patrząc uważnie na niego. Chciałam po prostu wiedzieć, na czym stoję, nie chciałam znowu żyć w niepewności.
- No raczej głuptasku - pocałował mnie w czoło, uśmiechając się do mnie szeroko.
- W końcu! - wrzasnął Lanisek, który pierwszy nas zauważył. - Mordki wy moje, najukochańsze - uśmiechnął się szeroko.
- Spokojnie, nie uduś nas - zaśmiał się Peter.
- Dobra, dobra. Idziemy dzisiaj wieczorem świętować, że w końcu jesteście razem!

Ubrałam się w czarne, kryjące rajki, czarne botki na obcasie i czarną, połyskliwą sukienkę. Po raz pierwszy od dawna wyprostowałam włosy, dzięki czemu sięgały pasa i zrobiłam sobie mocniejszy makijaż. Całość dopełniłam błyszczykiem, który poprawiałam po ubraniu płaszcza. Ostatni raz spojrzałam do lustra i poszłam do taksówki, która miała zawieźć mnie pod klub, gdzie czekali na mnie już chłopcy, razem ze swoimi dziewczynami. Wysiadłam ostrożnie pod umówionym miejscem, podeszłam do Petera i pocałowałam go w policzek.
- Hej - uśmiechnęłam się, ale widząc błysk w oku Prevca, zarumieniłam się mocno.
- Wyglądasz przepięknie - mój mężczyzna zlustrował mnie wzrokiem od stóp do głów i złapał za rękę, prowadząc do środka, gdzie oddał nasze okrycia wierzchnie do szatni. Usiedliśmy przy największym stoliku, jaki był dostępny, klub był jeszcze dosyć pusty, ze względu na wczesną porę, ale w późniejszych godzinach znajdzie się tu tłum fanek i fanów, głodnych spotkań ze swoimi idolami. Chłopcy poszli zamówić drinki przy barze, nie chciałam dużo pić, ale skoro mieliśmy świętować, to powinniśmy to robić wszyscy. - Byłaś tu kiedyś? - popatrzył na mnie Peter, opierając ramię na zagłówku, za mną.
- Nie - pokręciłam głową. - Jednak czuje, że nie wiele mnie ciekawego ominęło - rozglądnęłam się po wnętrzu.
- Hej, to najfajniejszy klub na świecie! - wziął go w obronę.
- Peter, nie gadaj głupot, polskie są najlepsze - zaśmiał się Semenic, stawiając pierwszą część drinków na stole. Wzięłam swoje ulubione sex on the beach i upiłam łyka.
- Drinki mają dobre, mogę tu przebywać częściej - uśmiechnęłam się do Prevca.
- No raczej - wypiął dumnie pierś do przodu, a ja się zaśmiałam i go pocałowałam delikatnie. Po kilku kolejnych drinkach znaleźliśmy się na parkiecie, tańczyliśmy przytuleni do siebie, co jakiś czas wymieniając czułości.
- Dobrze mi tu - wymruczałam, odchylając szyję na bok, czując, jak Peter robi mi malinkę.
- Mi też, ale wolałbym cię mieć gdzie indzie - wyszeptał mi do ucha, na co przymknęłam oczy, a delikatny dreszcz przeszedł przez moje ciało.
- Słucham propozycji - wymamrotałam, bawiąc się  jego koszulką.
- Ty, ja i moje mieszkanie - pocałował mnie.
- Mi pasuje - przerwałam pocałunek, zagryzając wargę i patrząc mu w oczy.
- To chodź, pociągnął mnie do szatni, skąd odebraliśmy nasze kurtki. - Taksówka będzie za chwilę - popatrzył na mnie uśmiechając się.
- Nogi mnie bolą - jęknęłam niezadowolona, kucając, aby pozbyć się uciążliwych botków.
- Chodź, zaraz będziemy u mnie, to się tego pozbędziesz i nie tylko tego - zaśmiał się i pomógł mi wstać, po czym zaprowadził do samochodu. I tak właśnie znalazłam się w drodze do mieszkania Petera Prevca.


______________________

CZYTASZ = KOMENTUJESZ, DOCENIASZ PRACĘ AUTORA

Dziękuję za niesamowitą ilość komentarzy pod ostatnim rozdziałem!
Mam nadzieję, że pod tym będzie podobna!
Aha i słów jest 1126 :)
Ale nie marudźcie nigdy o długości rozdziałów, bo nienawidzę tego.
To tylko demotywuje i również mam ochotę zrobić wam wtedy na złość.
Anyway! Za 120 dni LGP w Wiśle, nie mogę się już doczekać!
Do następnego!

PS. Życzę wam wszystkim Wesołych i Spokojnych Świąt Wielkiej Nocy.
Dużo zdrowia, szczęścia, pomyślności, weny i natchnienia.
Nie tylko dla was ale również dla rodziny!

10 komentarzy:

  1. Czekam na następny rozdział.

    OdpowiedzUsuń
  2. Anze ma rację, polskie kluby są najlepsze, bo wszystko, co polskie jest dobre!
    czekam na kolejny!:)

    OdpowiedzUsuń
  3. No nareszcie sie zeszli 😍 czekam na kolejny rozdział!

    OdpowiedzUsuń
  4. Jej kolejny rodzial, czekam na nastepny :D

    OdpowiedzUsuń
  5. Jestem!
    Bardzo fajny rozdział, więc ja absolutnie nie mam się do czego przyczepić :)
    Ależ nam się uroczo zrobiło! Oj tak, Anze ma zdecydowanie rację, polskie kluby są najlepsze ^^
    Czekam na kolejne! I oczywiście tobie również życzę wesołych świąt :)
    Buziaki :**

    OdpowiedzUsuń
  6. Nika i Peter.. ah, uroczo tu. ^^
    Mam nadzieję, że nie popsuję się to zbyt szybko. Niech się nacieszą sobą, bo pasują do siebie...
    Czekam na następny rozdział.
    Wesołych świąt! ;*

    OdpowiedzUsuń
  7. Jestem! Przepraszam, że dopiero teraz, ale wcześniej nie miałam po prostu czasu, a musiałam najpierw nadrobić kilka rozdziałów, aby pojawić się z komentarzem. Mam nadzieję,że mi to wybaczysz. I wybaczysz również to, że ten komentarz może okazać się być trochę zbyt chaotyczny, bo jest dosyć późna godzina jak dla mnie, a ja zabieram się za pisanie, przysypiając powoli. Ale to nic! Obiecałam sobie, że skomentuję to dzieło od razu po przeczytaniu, także jestem!
    Uwielbiam to opowiadanie! Mimo iż za Prevcem nie przepadam (tsa... Nie przepadam, a na tapecie w telefonie kto się znajduje?), ale w tym opowiadaniu jest okej. Polubiłam go. Najbardziej chyba za to, że jest taki kochany i troskliwy w stosunku do Niki.
    Z niecierpliwością czekam na kolejny i dużo weny życzę Ci Kochana!
    Wesołych Świąt życzyć już raczej nie będę, bo to już trochę za późno. ;/ Ehh...
    Buziaki.;****

    OdpowiedzUsuń
  8. Z niecierpliwością czekam na kolejny rozdzial! Jestem bardzo zafascynowana tą historią :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Kiedy kolejny rozdział, juz się nie mogę doczekać 😊

    OdpowiedzUsuń
  10. Cieszę się, że pomiędzy Niką, a Peterem jest już wszystko dobrze :) Chyba oboje nie narzekają ;)
    Pozdrawiam i weny życzę! :))

    OdpowiedzUsuń

Dziękuje serdecznie za każdy komentarz